Geschiedenis
|
Geschiedenis
|
|
|
Geschiedenis hoe ik gekomen ben waar ik nu sta. Op mijn 18de kocht ik mijn eerste paard, de Friese jaarlinghengst Sietso. Van kinds af aan wilde ik al een zwarte hengst en wel een Fries. Ik wilde zo snel mogelijk uit het ouderlijk huis weg en op de Veluwe gaan wonen om vooral veel paard te gaan rijden in de bossen daar. Sietso was een geweldige hengst, samen hebben we alles geleerd en ontdekt. Ik kon alles met hem doen, ik maakte zelfs zonder zadel bosritten met alleen een touw om de hals. Sietso was alles voor me. Uiteindelijk waren we Z2 dressuur startgerechtigd, Nederlands reserve kampioen ZZ dressuur mennen en Gelders kampioen ZZ dressuur mennen. Z mennen vaardigheid met ruim 40 winstpunten, klasse 1 endurance, western pleasure en hij kon ook nog een leuk sprongetje maken. Als ik het in de dressuur even niet wist nam ik een lesje van Alex van Silfhout. Voor de endurance was Sietso niet echt geschikt. Nadat hij twee keer metabolen problemen had gehad stopte ik met de endurance met hem. Helaas moest hij wegens een onbekende, onbehandelbare hoefaandoening vervroegd met pensioen en hebben we hem op zijn 14de in moeten laten slapen. Je eerste paard is vaak je grote liefde. Na Sietso wilde ik nooit meer een Fries, de herinnering aan hem moest zuiver blijven voor mij. Ik dacht dat ik nooit zou kunnen leven zonder hem. Hij is echter altijd in mijn hart en de mensen die ik nu om mij heen heb, maken het leven ook de moeite waard! Hier en daar beleerde ik een paard voor onder het zadel of voor de wagen. Gedurende 6 jaar heb ik dressuur- en menles gegeven aan kinderen en volwassenen op mijn twee hengsten in Wekerom waar ik toen woonde.
Cavalia Betere resultaten in de endurance had ik met de uiterst flegmatieke en luie KWPN hengst Gwynfor die ik kocht toen ik 20 was. Maar ook dat was geen echt geschikt endurance paard. Daarna heb ik met wat half- en driekwart Arabieren en een Engels volbloed endurance gereden, tot Leshiek, mijn eerste volbloed Arabier oud genoeg was om te berijden en uit te brengen in de endurance sport. Toen dat zover was, was ik ondertussen in mijn tweede totaal nieuwe leven in Heerde beland. Op de agrarische hogeschool in Deventer heb ik de nodige deelcertificaten gehaald bij de richting paardenhouderij. Deze betroffen de modules training, voeding, hippisch management en de psychologie van het paard. Hier leerde ik Margje van der Starre kennen. Na één keer op haar renstal te zijn wezen kijken was ik verliefd op de volbloed Arabier. De nodige jaren heb ik regelmatig meegetraind op haar paarden en ging ik mee naar de renbaan als de paarden moesten koersen. Bij Margje leerde ik de oude hengst Shereik kennen die al met pensioen was. Sheikan Star heb ik als veulen al leren kennen en later vele malen zien koersen. Karin de Ruiter heeft Sheikan tot en met klasse 3 uitgebracht. Karheilja Star (van Shereik) heb ik ook zien opgroeien en ontwikkelen tot haar eigenaresse geen contact meer met mij wilde. Sheikan is een groot, sterk en eigenwijs paard. Ik vond het een fijn
paard om te rijden en heb zelf nooit echt moeite met hem gehad, behalve dat hij de
armen uit je lijf trok. Zijn eerst zoon heb ik gekocht, later volgden er nog
veel meer kinderen van hem. Helemaal verliefd was ik op de hengst Agar's Habi
(de opa van Karel) die helaas aan
een koliek aanval overleden is. Normaal val ik niet op vossen, maar de koperen
glans die Habi had was heel bijzonder. Verder was dit een bijzonder lieve en
brave hengst, die goed presteerde op de renbaan, M-cross sprong, af en toe een endurance wedstrijdje
liep en goed in de dressuur was. Zowel Shereik als Habi hadden perfect
beenwerk, wat ik erg belangrijk vind. In die tijd werd de renbaan nog niet zo bezocht door de Franse paarden die nu helaas de snelste tijden lopen. De kinderen van Shereik en Habi waren vaak goede renpaarden en ook goede endurance- en sport paarden. Binnen de endurance- en renwereld is Margje heel bekend. Zelf ben ik in 2004 mijn eigenaar-trainer diploma voor de renbaan gaan halen
in Deurne,
verder heb ik meerdere T- Touch trainingen gedaan, freestyle gevorderden bij Emiel Voest,
een cursus hoefbekappen en ben ik nu dierfysiotherapie en holistische
dierfysiotherapie aan het studeren.
Mijn endurance paarden en ervaring:
Last but not least; Leshiek! Karel, Helchteren, 80 km blubber met Suzan op Daisy Van Leshiek heb ik het echte endurance rijden geleerd.
Het is een wonder dat hij na zijn ongeluk weer heeft kunnen presteren op zijn oude nivo! Al met al heb ik zelf een zo'n 4564 wedstrijdkilometers in de benen. Er is maar 6 keer een paard van mij afgekeurd in 18 jaar tijd! Alleen met Leshiek betrof het serieus letsel wat van te voren door geen enkele dierenarts en fysiotherapeut goed geconstateerd was. Ikzelf had wel iets gevoeld, maar op foto's, echo enz was niets te vinden en iedereen (5 dierenartsen en twee fysiotherapeuten) vond dat ik gewoon naar Compiegne kon gaan. Dat was de hardste les in mijn leven, om te leren naar mijn gevoel te blijven luisteren. Wat ben ik blij dat er zulke goede dierenartsen op FEI wedstrijden keuren die wel hebben gezien dat Leshiek niet in orde was! In 2006 ben ik gedwongen Jabbar te verkopen en Noniusz tegen mijn wil af te staan. Horst is voor niets weggeven als manege pony, terwijl ik verscheidene goede kopers voor hem had. Een erger bestaan voor een (Arabisch) paard is er haast niet. Gelukkig zijn Kain en Jair met veel moeite met de kerst in 2006 weer in mijn bezit gekomen en heb ik die zelf kunnen beleren. Het verdriet om paarden af te moeten staan tegen je wil, zeker als je ze zelf grootgebracht hebt, gun ik niemand. Van sponsoren, mede-eigenaren en paarden in bruikleen geven heb ik mijn buik meer dan vol. Al zou ik nooit meer een wedstrijd rijden, als ik maar samen met mijn paarden van de natuur en van het leven kan genieten, dan vind ik het allemaal prima!
Shereik, de vader van Leshiek en de opa van Karel en Kain!
|
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website
verzenden aan helena@purenature.nl
|
.
In 2011: 80 km in Bierbeek en 100 km Mont Les Soi CEI (2de).
